Mamma hringdi í mig áðan og sagðist hafa fengið furðulegt
símtal. Var það á þá leið að það væri verið að leggja mig í
einelti útfrá heimasíðunni minni. Að ég væri að fá ógeðsleg
e-mail og kvittanir í gestabókina mína frá einhverjum
skólafélögum mínum. Mamma vissi auðvitað ekki neitt og furðaði
konan á hinni línunni sig á því að móðir fórnarlambs eineltis
(sem átti að vera ég í þessu tilfelli) vissi ekkert um
málið
“Er Lára ekkert búin að segja þér frá þessu ? Þetta má ekki
viðgangast að börn geti látið svona, ég ætla að senda
skólastjóranum bréf um þetta á morgun” Blessuð konan var í miklu uppnámi
!!!!
Mamma sagðist ætla að hringja í mig og athuga
málið.
“Nei, mamma, það er ekki verið að leggja mig í einelti” sagði
ég. “’I gegnum e-mailið mitt og gestabókina á heimsíðunni ?” Ég
tjekkaði í gestabókina, nibb, enginn nýleg kvittun þar... bara hún
Helena mín að kvitta fyrir sig, og ég fæ ekki e-mail frá örðum en
fimmunni og plúsnum. Ég fékk númerið hjá konunni fyrir austann og
sagðist ætla að hringja.
Ég
hafði samband við konunna, sem hafði þá fengið símanúmer heima hjá
vitlausri Láru.
En
þessi nafna mín, sem er að lenda í eineltinu, er 11 ára gömul. Ég
fékk nú bara illt í hjartað. Að vera 11 ára, og geta ekki haldið út
heimasíðu (sem fjallar örugglega ekki um annað en hvað hún borðaði
í hádeginu, hvaða leiki hún fór í í frímó og kannski um eitthvað
sniðugt sem hundurinn hennar gerði í gær) án þess að fá ógeðsleg
e-mail og kvittanir í gestabókina frá einhverjum krökkum sem hafa
ekkert annað að gera en láta öðrum líða illa.
Ég
fæ svo illt í hjartað og svo mikinn hnút í magann að heyra svona
eineltismál. Eða bara að heyra að einhver sé aðeins utanveltu í
skólanum. T.d. þegar ég kom aftur á Blönduós eftir að hafa búið í
sveitinni (kom þá í 8 bekk) þá frétti ég að krökkunum í bekknum
fannst ég eitthvað hálf skrítinn og þau vorkenndu stelpunni sem sat
við hliðiná mér þann vetur (fékk reyndar aldrei 100% staðfestingu á
þessu, en það þarf ekki mikið til á þessum aldri like you know).
Það var oft sem mér fannst ég vera utanvelta á vissu tímabili, og
ég vissi ekkert í hvorn fótinn ég átti að stíga eða hvernig á ég
átti að koma fram. Náði að halda tárunum aftur þangað til ég kom
heim í hádegismat. Man meira að segja að einu sinni þá skreið ég
undir borð og hágrét þegar ég kom heim ... Stundum vildi
ég ekki einu sinni fara í skólann ... langaði bara að vera heima.
Þarna var ég bara eitthvað ekki alveg í sambandi og það smitaði
svona útfrá sér. Samt er þetta svo mikið smámál miðað við hvað er
að gerast í dag ! Börn eru svo miskunarlaus og grimm !!!! Ég get
ekki ímyndað mér hvernig t.d. þessari nöfnu minni líður (miðað við
uppnámið á konunni á línunni) ef ég get ennþá fundið fyrir
óþægindum í hjartanu bara við það að hugsa um þetta smámál sem ég
hef lent í.
“Gakktu bein í bak og brostu, því fylgir öryggi”
Þetta sögðu pabbi og mamma við mig og hef ég oft, oft oft þurft að
nota þetta. Ég mæli með þessu 
Verið góð hvert við annað .... 
Stelpan með hjartastærð XXX-Small 